Aydın bir burjuva ailesinin çocuğu olan Jacques Louis David, çağdaşı olan Boucher ve Vien gibi ressam­larla genç yaşta bağlantı kurdu. Bir kararsızlık içinde bulunduğu bu dö­nemde, günün beğenisine uygun ola­rak, konusu mitolojiden ve ahlaktan alınma resimler gerçekleştirdi. İtal­ya'ya yaptığı ilk yolculuk (1774) sı­rasında Mengs ve arkeolog Quatremere de Quincy'le tanıştı; Herculanum'a ve Pompei'ye gittikten sonra, da yeni-klasikçi sanat anlayışını be­nimsedi, italya'ya yaptığı ikinci yol­culuk, sonradan yeni sanatın bildir­gesi sayılan ve gerek Paris'te, gerek Roma'da ilgiyle karşılanan Horatiusların Andı (1785) adlı tablosunun hazırlık dönemini oluşturdu (tabloda uzanmış eller ve kılıçların oluştur­duğu dikey doğrultuya yönelen us­taca bir aydınlatma, XVIII. yy'a öz­gü büyük tiyatro geleneğinin etkisi­ni kanıtlamaktadır). O tarihten son­ra sanatçı, Eski Yunan ve Latin ta­rihlerinden yararlanarak, yurtse­verlikle ilgili değerlerin yüceltilme­sini konu alan tablolar yaptı: Sokrates, Baldıran Zehirini İçerken; Brutus. 

SANATI VE SİYASET YAŞAMI

1789'da Fransız Devrimi'ne katılan David, Konvansiyon döneminde mil­letvekili seçildi; Robespierre'le dostluk kurdu. O dönemde, duyarlı bir anlatımla öğreticiliğin iç içe gir­diği tablolar yaptı: Bara'nın Ölümü; Öldürülen Marat (1793). 1794'te tu­tuklanıp bir yıl sonra özgürlüğüne kavuşunca, başyapıtı saydığı Şahin­ler'i (1799) gerçekleştirdi. Napolyon'un ilgisini çekerek imparator­lukla ilgili çeşitli resimler yaptı; 1805-1807 arasında bir "portre-tab-lo" olan ve biçimsel düzlemde ayrın­tı ile bütün arasındaki birlik konu­sunda önemli bir örnek oluşturan Taç Giyme'yi gerçekleştirdi. İmpa­ratorun düşüşünden sonra Brük­sel'e sürülen ve bir daha yurduna dönemeyen David, özel bir teknik uyguladığı portreleriyle de (Mme Recamier, Sebzeci Kadın,Pecoul'lar, Seriziat'lar, Mme Chalgrin), eşsiz bir sanatçıdır.

DAVİD'İN ÖĞRENCİLERİ

Yaşadığı dönemde büyük üne kavu­şan Jacques Louis David, öğrencileri olan çeşitli Fransız ressamlarının başarılarını gölgelemiş, onlar üstün­de gerçek bir baskı kurmuştur. Söz konusu ressamlardan Anne Louis Girodet (1767-1824), önceleri büyük üslubun temel kurallarına uygun olarak çalışmış (Endymion'un Uykusu), daha sonra da romantik tema­ları işlemeye yönelmiş [Atala'nın Gömülmesi), Gerard (1770-1837) portreye, İmparatorluk ve Restoras­yon dönemlerindeki lüks ve şatafatı resimlemeye eğilmiş, Antoine Gros (1771-1835) David'in anlayışını en soğuk biçimde yansıtan sanatçı olmuştur. Yalnızca Pierre-Paul Prud'hon (1758-1823) bağımsız bir biçimde çalışmış, İngres'se daha da ileri giderek, David'in sanat ilkeleri­ni özgün bir doğrultuda geliştirip ye­nilemeyi başarmıştır. 

David'in izleyicilerinin içine düştük­leri yanılgı, yeni-klasikçiliği, yaratı­nın kurallarını, hem kurgu, hem de düşgücü düzeyinde saptayan bir öğ­reti olarak yorumlamalarından kay­naklanır