|
Peyrelebade'daki (Landes) aile malikânesinde vahşi bir ortamda ve düşler içinde hastalıklı bir çocukluk dönemi geçiren Odilon Redon, "basit" bir gerçeklik anlayışından bu nedenle uzaklaştı. Yirmi yaşında, dostu Stephane Mallarme gibi sade ve dingin bir yaşam sürerken Paris'e gitti; ressam Jean-Leon Gerome'un son derece akademik olan derslerini izlemek yerine şaşırtıcı bir romantik sanatçı olan gravürcü Rodolphe Bresdin'in (1825-1885) derslerini yeğledi. Gerçekten Redon' un 1865'te gerçekleştirdiği ilk ofortlardan biri olan Irmak Geçidi "Bresdin'in öğrencisi" notunu taşıyordu. Redon'un tekniği aynı zamanda sanatçının Delacroix'nın sanatına da büyük ilgi duyduğunu gösteriyordu. Gravür, tüy kalemle desen ve füzen özellikle gölge-ışık ve görünmeyen alanındaki araştırmalarında yeğlediği başlıca anlatım yollarıdır. Gerçekten de Redon'un yapıtlarında renk öğesine, ancak 1890 dolaylarında elli yaşına vardığı ve Peyrelebade'daki garip söylence ve görüntülerden kendisini kurtardığı bir sırada raslandı. Gerçekten de çocukluğunu geçirdiği bu yere özgü takmaklar, büyük taşbaskı dizilerinin gizli esin kaynağını oluşturdu; Düşte (1879); EdgarPoe 'ya (1882); Goya 'ya Saygı (1885). Bu yapıtlar günlük evrenin karşı karşıya kalabileceği kaygı, şaşkınlık, takmaklarla ilgili dönüşümleri yansıtır. Simgeciliğin bu üstün ressamının grafik yapıtları (sanatçı "desenlerin esin verir ama tanımlanamazlar" der. Redon'un, hayal dünyasına derinlemesine sızmayı başarmış olduğunu ve böylece yapıtlarının büyük bir bölümünün tartışmasız olarak fantastik sanata bağlandığını gösterir. GÖRÜNMEYEN Altmış yaşından sonra, Bretagne, Güney Fransa, İngiltere ve Hollanda'da yolculuklar yapan sanatçının yağlıboya tekniği (Sfenks. Kyklops, 1895 -1900) ve pastel (Venüs 'ün Doğuşu) çalışmaları, görünen dünyanın "harikaları"na. ulaşmasını sağladı; ama söz konusu dünya, onun için, gizeme, anlaşılmazlığa bağlıydı ve nesnelerin dış görünüşleri her zaman için "görünüm kuskularıyla" yüklüdür. 1900'den başlayarak Redon pastel çalışmalarında taşbaskı ya da desenlerindeki temaları yeniden ele aldı. Gene pastel olarak birkaç portre gerçekleştirdi (Mile Violette Heymann, 1910); ayrıca son derece ince ve zarif bir biçimde çiçek demetleri yaptı; bunlarda ressamın "görünenin mantığını görünmeyenin hizmetine" sunma isteği, esininin her zaman canlılığın] koruyan gücü olarak belirir.Yazı yazmayı seven Redon'dan özyaşamıyla ilgili önemli notlar kaldı ve bunlar 1922'de A Soimeme (Kendine) adı altında yayımlandı. Öte yandan, sanatçı birkaç duvar çalışması da gerçekleştirdi (Domecy Şatosu ve Fontfroide Manastırı).
|
