İngiliz ressamı, desinatörü ve gravürcüsü (Londra, 1775-Londra, 1851). Çok yetenekli bir genç olan Joseph Mallord William Turner, henüz yirmi dört yaşındayken Royal Academy'nin yardımcı üyeliğine getirildi. Önceleri topografya desenleri türünden çalış­malarla işe başlayan sanatçı, yöntemli bir gözlem merakıyla gençlik yılla­rına özgü romantik temaları bağdaş­tırmıştı (Salisbury K tedralinin Avlu Çevresi Dehlizleri 1797; Slough Ya­kınlarında Şalgam Toplanması, 1809'da sergilendi). Büyük suluboya ustası Cozens'le tanıştıktan sonra tuş­larında aydınlık renklere yer verdi, ayrıca yağlıboya ya da suluboya ara­sında bir ayrım yapmadan her ikisini de kullandı. Alışılmış tarihsel temala­rı işledikten (Mısır'ın Yaraları, 1800-1802) ve doğaya karşı beslediği bütün romantik sevgisini gösterdiği peyzajlar gerçekleştirdikten sonra Turner'in, kompozisyonlarma lirik bir canlılık ve tutku kattığı görüldü; bun­lar romantizmi aşan yapıtlardı (Kar Fırtınası, Anibal ve Ordusu Alpler'i Aşarken, 1812'de sergilendi). Yolculuk yapmayı çok seven Turner, bütün Avrupa'yı gezmiş, İsviçre'ye ve kendisinde trajik ve gizemli bir kent izlenimi bırakmış olan Venedik'e git­mişti. İşte bu tarihlerde güneşin doğu­şu ve batışıyla ilgili tablolar dizisi yapmaya başladı; bu yapıtlarında dünya­daki görüntülerin kısalık ve kaçıcılığına da telmihte bulunuyordu. İşte bu sıralarda zamanından önce "izlenim­ci" olup çıkan Turner, biçimin zara­rına, deseni, yalnızca renk yararına yutan lirik bir anlatıma yöneldi (Pey­zaj, 1830'a doğru). Ünlü Yağmur, Bu­har ve Hız, Great Western Demiryol­ları (1844'te sergilendi) adlı yapıtın­da nesneler ışık içinde ayrışır,gökyü­zü ve yer birbirine karışmış gibidir; otuz yıl sonra, Londra'ya yaptıkları yolculuklarında, Fransız izlenimci ressamları, böyle bir yapıtın getirdi­ği büyük katkıyı fark edecekler ve Turner'i öncülerinden biri olarak ka­bul edeceklerdi.