|
Floransa'da öğrenim gören Giorgio Vasari, bu kentte Medici ailesinin dostluğunu kazandı, sanat koruyuculuğundan da büyük ölçüde yararlanmayı bildi. Andrea del Sarto'nun çevresinde resim öğrenimi gördü ve her zaman için Michelangelo'nun ateşli bir hayranı olarak kaldı. Ressamlığı orta düzeyde olan Vasari'nin en önemli dekoratif çalışmaları Floransa'daki Palazzo Vecchio'da ve Vatikan'da (Paulus III'ün Yaşamından Sahneler) bulunur. Gösterişli olan üslubunun, kimi zaman Michelangelo ve Raffaello'nun üslupları arasında bir bireşim sağlamaya yöneldiği görülür; bu üslup bütün İtalya'da resmi sanat olarak yaygınlaşmıştır. Vasari'nin asıl ünü, yazmış olduğu büyük sanat tarihi kitabından kaynaklanır (Le Vi-te de'piû eccelenti pittori, scultori e architettori italiani [En Üstün İtalyan Ressamları, Heykelcileri ve Mimarlarının Yaşamları]). Yapıta 1550'de gerçekleşen birinci basımı Cosimo de'-Medici^ye ithaf edilmiştir. Bu kitapta Vasari Ortaçağ sanatının, Eskiçağ klasisizmi ile Rönesans'ı birbirinden ayıran karanlık yüzyılların ürünü olduğunu kabul eder. Sanata yeniden yaşam bulması Toscana'da, Giotto ile başladı ve Michelangelo'yla doruk noktasına ulaştı. Yapıtın oldukça genişletilmiş ikinci baskısında (1568) Vasari'nin kitaba, kendininkiyie birlikte yaşayan birçok sanatçının özyaşam-öyküleri eklediği görülür. Hem Toscanalı olmanın doğurduğu ulusalcılıktan, hem de tarihi olgucu bir anlayışla ele almasından kaynaklanan yanlışlıklara karşın, bu yapıt, İtalyan sanat tarihi alanındaki araştırmalar açısından son derece değerli bir belge sayılır.
|
