Eldeki bir belgeden, dekoratör ve freskçi Antonio Badile'nin öğrencisi olduğu anlaşılmıştır. Vasari'nin söy­lediğine göre, ayrıca Giovanni Caroto'nun yardımcılığını da yapmış ola­bilir, ama daha meslek yaşamının başlangıç yıllarında, hemşerisi mimar Michele Sanmicheli'nin (1484-1559) büyük etkisinde kaldığı yadsınamaz. XVI. yy'm ilk çeyreğinde Roma'da uzun bir süre kalmış olan Sanmicheli de kuşkusuz sanatçıda Eskiçağ ağırlıklı Roma düşüncesinin gerçek başlatıcı olmuştur.

ROMA TARZI

Veronese ve Giambattista Zelotti, Soranzolar Villası'nın fresklerle süslen­mesi işini Sanmicheli sayesinde aldı­lar (çalışmanın parçaları Venedik, Castelfranco Veneto, vb'nde saklan­maktadır). Bu dekorasyon işi de 1560'tan önce gerçekleştirmiş olduğu yapıtların (Dukalık Sarayı'ndaki On­lar Konseyi'nin tavanları için tuval üs­tüne resimler, 1553: Kötülükleri Yıl­dırımla Çarpan Jüpiter, Louvre; Zenginliklerini Venedik Üstüne Ser­pen juno, Gençlik ve Yaşlılık, Palazzo Ducale; San Sebastiano Kilisesi'nin dekorasyonu, 1556-1558, Venedik; vb.) tümü Veronese'nin üslubunun oluşmasında özenticiliğin etkisini açıkça gözler önüne serer; bu özenti­cilikte Michelangelo, Raffaello, Giulio Romano ve Correggio'dan alınmış olan değişik "öğeler birleştirilmiş du­rumdadır.

Büyük başarı kazanmış olduğu Venedik'e kesin olarak yerleşmesinden ye­di yıl sonra, 1560'tan başlayarak Ve­ronese, artık elindeki her türlü olana­ğa tam anlamıyla egemen olmuştu. Veronese'nin 1560'ta Roma'ya bir yol­culuk yapmış olma olasılığı da vardır, ama söz konusu dönemde, orada ken­di sanatı konusundaki düşündükleri­nin doğrulamasından başka bir şey bulabilmesi açısından sanatçı için "Roma tarzı" çok alışılmış bir duru­ma gelmişti. Gençlik etkilerinin ve Raffaello'nun uzam konusunda öner­diği çözümlerin derinleştirilmesi sonu­cunda, Maser 'deki Villa Barbaro'nun freskleri ortaya çıktı (1561). Bu çalış­malar, göz yanıltıcı mimari yapıları, mitolojiye özgü figürleriyle yalnızca Palladio 'nun mimarlık anlayışıyla tam anlamıyla bir uyum sağlamakla kal­maz ama aynı zamanda Venedik res­mine renklerdeki ışıklılık yoluyla öz­gün bir resim dilini getirir.

"BİZ RESSAMLAR...

"Venedik ve çevresinde artık herkes Veronese'nin sanatının Venedik oku­lunun görkemine ulaştığını öğrenmiş­ti, bu yüzden de verilen resmi sipariş­lerin sayısı giderek artıyordu: Cana' nın Düğünü (1562-1563; San Giorgio Maggiore Manastırı'nın yemekhane­si için); dört "Londra alegorisi" (1565, Londra, National Gallery); Levi'nin Evinde Yemek (1573, Venedik); vb. Veronese, yapıtlarının çoğunda, yaşa­dığı dönemdeki soylu çevrelerin lük­sünü yansıtmıştır ama bu arada biraz aşırıya da kaçmıştır. Nitekim Levi'nin Evinde Yemek adlı tablosu yü­zünden Engizisyon mahkemesine bile çıkarılmıştır (18 Temmuz 1573). 1867'de bulunan ve 1934'te yayımla­nan sorgulama metninden anlaşıldığı­na göre, Veronese, kendisine yönelti­len soruları korkusuzca yanıtlamıştır. Sözgelimi, "İsa'nın son akşam yeme­ğini konu alan bir tabloda soytarılar, sarhoşlar, Almanlar, cüceler, vb'ne yer vermek sizce uygun mudur?" gi­bi bir soruya Veronese, "Biz ressam­lar, ozanlar ve deliler gibi özgür davranırız" ya da "Ağabeylerimin yaptıklarını izlemek zorundayım" gi­bi yanıtlar vermiştir. 1566'da Veronese, doğduğu kentte es­ki ustasının kızı Elena Ba dile ile evlen­di; bu evlilikten üç oğlu bir kızı ol­du. Oğullarından Gabriele ve Carletto daha sonra Veronese'yie birlikte çalışmaya başladılar. Veronese'nin işlediği konular davadan sonra da ön­cekiler gibi özgürce ele alınmıştır. Dindışı esinli yapıtları ve erotik-mitolojik tuvalleriyle (Aşkla Bağlan­mış Mars ve Venüs, 1580) Kutsal Ki­tap'tan alınma sahneler (Sulardan Kurtarılan Musa, 1580) ve salt dinsel konular (Ayakların Yıkanması, 1580) almaşık olarak birbirini izler. Yaşamı­nın sonlarına doğru Veronese'nin sık sık Bassano ve Tintoretto'nun karan­lık ve sıkıntılı evreninin başlıca özel­liklerini oluşturan donuk tonlara baş­vurduğu görüldü; ama 1560-1580 yıl­ları arasındaki büyük yapıtlarında sahneleme konusundaki dehası iyice ortaya çıktı. Kesik ve eğik düzlemler­den oluşan tekniği, mimari özellikli düzenlemesi (Tebşir, 1568'den önce, Santa Maria dell'Umiltâ, Venedik) ba­rok sanatın habercisi sayılır; renkle­ri ye yapmacıksız tuşları,XVII.yy.ressamlarımn pek çoğu tarafından ince­lenmiştir ve Delacroix, Manet, hatta Cezanne gibi sanatçılar tarafından hayranlıkla karşılanmasının nedeni de pek iyi anlaşılmıştır.