|
1906 yılında İstanbul'da doğdu. Bir süre «Süleyma-niye Kız Numune Mektebi »nde okudu. Bundan sonra özel hocalardan dersler alarak kendi kendisini yetiştirdi. Bu arada geleneksel Türk uygarlığının gelişimini inceledi ve Türk tasavvufuna ilgi duydu. Tanınmış iş ve fikir adamlarından Ekrem Hakkı Ayverdi ile evlendikten bir süre sonra -başta romanları olmak üzere- çeşitli eserlerini yayınlamaya başladı. Hâlen İstanbul-Fatih'teki evinde istirahat etmekte, bir yandan eski eserlerinin üzerinde yeni düzenlemeler yaparken, bir yandan da Osmanlı tarih, kültür, sanat ve siyaset konuları üzerinde çalışmalarını sürdürmektedir.
Sâmiha Ayverdi, 1938 yılında yayınladığı ilk romanından sonra giderek daha güçlü romanlar verdi. Romanlarında genel olarak aile ve toplum sorunlarına eğildi. Türk toplumundaki eski çatışmaları, değişen yaşam koşulları içindeki tedirginlikleri başarılı gözlem ve tasvirlerle okuyucularının önüne serdiği eserlerinde heyecanını din ve tasavvuftan alan bölüm ve incelemelere de geniş oranda rastlanılmaktadır. Bu arada yarı roman, yan anı niteliğinde otantik ile dram havası taşıyan eserler de meydana getirdi. Usta ve başarılı dil ve anlatımında genellikle eski üslûba bağlılığın belirtileri göze çarpmaktadır.
Başlıca eserleri şunlardır: Aşk Bu İmiş, Batmayan Gün, Mabette Bir Gece, Ateş Ağacı, Yaşayan Ölü, İnsan ve Şeytan, Son Menzil, Yolcu Nereye Gidiyorsun, Mesihpaşa İmamı, İbrahim Efendi Konağı, (romanlar); Edebî ve Manevî Dünyası İçinde Fâtih, Boğaziçi'nde Tarih, Misyonerlik Karşısında Türkiye, Türk - Rus Münasebetleri ve Muharebeleri, Yusufçuk, İstanbul Geceleri: (İncelemeler, anılar, makaleler.)
|
