İlk ve orta öğrenimini Adapazarı, İs­tanbul ve Bursa'daki çeşitli okullar­da gören (1928] Sait Faik Abasıyanık, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nde başladığı yüksek öğre­nimini iki yıl sonra yarıda bırakarak babasının isteği uyarınca iktisat okumak için önce Lozan'a (İsviçre), daha sonra da Grenoble'a (Fransa) gitti. Grenoble'da kaldığı üç yıl bo­yunca (1930-1933), öğrenimini dü­zenli biçimde sürdürmek yerine gön­lünce yaşamaya daldı; babası tara­fından geri çağrıldıktan sonra, tica­retevi ortaklığı, türkçe öğretmenli­ği, fıkra ve röportaj yazarlığı gibi çeşitli işlerde çalıştı; sonunda, ba­basından kalan gelirle geçinerek kendini bütünüyle edebiyat çalışma­larına verdi ve kışları Şişli'deki, yazları da Burgaz adasındaki evinde annesiyle birlikte yaşadı. 

BİR ÖYKÜ USTASI

Daha lise sıralarında şiir ve öykü denemelerine girişen Sait Faik Abasıyanık, ilk öyküsü İpekli Mendil'i 1934'te Varlık dergisinde yayımladı. İlk öykülerinde (Semaver, Sarnıç, Şahmerdan) daha çok çocukluk (Adapazarı) ve ilk gençlik (Bursa, Fransa) izlenimlerini yansıtırken, bi­çim ve içerik açısından geliştirdiği sonraki öykülerinde "küçük adam" in yalnızlığını, yaşama sevincini, çirkinlik ve kötülüklere karşı koyma çabalarını, İstanbul'un orta ve daha aşağı kesim insanlarının sorunlarıy­la kaynaştırıp vermeye çalıştı (Lü­zumsuz Adam). Bu özelliğiyle tam bir İstanbul öykücüsü oldu. Edebiyat yapıtlarının insanı yeni, mutlu, iyi ve güzel dünyaya götür­mesi gerektiğine inanan Sait Faik, bu yeni dünyayı kurma özlemini ya­pıtlarında bazen küçük mutlulukla­ra sığınarak, bazen mutsuzluğun tadını çıkararak, bazen de gerçeküstücü bir anlatıma yönelerek (Son Kuşlar, Alemdağ'da Var Bir Yılan) verdi. Şiirsel dilin yetkin sesini du­yurduğu öykülerinin yanı sıra şiir (Şimdi Sevişme Vakti) ve roman da yazmaya yöneldi. Romanları arasın­da yer alan Birtakım însanlar'da Burgaz adasında yaşayan insanla­rın ikinci Dünya savaşı yıllarındaki acılarını, sevgilerini, yasadışı işlere yönelmek zorunda kalışlarını ayrı öyküler biçiminde sergiledi. Kayıp Aranıyor'daysa, mutluluğu arayan bir genç kızın, düş kırıklığına uğra­yınca çevresine yabancılaşışmı an­lattı. 

Çağdaş edebiyata katkılarından ötü­rü A.B.D 'ndeki Mark Twain Derneği tarafından onur üyeliği verilen (1953) sanatçının ölümünden sonra annesi, onun adına bir öykü arma­ğanı kurmuş (1955), Burgaz adasın­daki evi de ölümünden çok sonra bir müzeye dönüştürülmüştür (1964). 

Eserleri:

Öykü: Semaver (1936); Sarnıç (1939); Şahmerdan (1940); Lüzumsuz Adam 1956: (1948); Mahalle Kahvesi (1950); Kumpanya (1951); Havada Bulut 1957: (1951); Havuz Başı (1952); Son Kuşlar (1952); Alemdağ'da Var Bir Yılan (1954); Az Şekerli (öyküler- rö­portajlar, 1954); Tüneldeki Çocuk (öyküler-röportajlar, 1955); Mahke-me Kapısı (öykü-röportaj arası anla­tı, 1956). 

Roman: Birtakım İnsanlar (1952, 1944'te Medar-ı Maişet Motoru adıyla yayımlandı); Kayıp Aranıyor (1953).  

Yazı-Şiir: Şimdi Sevişme Vakti (şiirler, 1953); Balıkçının ölümü- Yaşa­sın Edebiyat (ölümünden sonra derlenen yazılar- şiirler, 1977).

Röportaj-Mektup: Açık Hava Oteli (ölümünden sonra derlendi, 1980).     

Çeviri-Uyarlama: Müthiş Bir Tren (ölümünden sonra derlendi, 1981).